Mutfakta çoğumuzun başına geliyor… Fileden aldığımız domatesler birkaç gün içinde yumuşuyor, kabuğu buruşuyor ve ilk refleks olarak elimiz çöpe gidiyor. Oysa tam da o an, fark etmeden çok değerli bir şeyi gözden çıkarıyoruz. Çünkü bu domatesler “işe yaramaz” değil; sadece yer değiştirmeye hazır.
Görüntüsü gitti, özü kaldı
Yumuşamış domatesin ilk kaybettiği şey görüntüsüdür, faydası değil. Hatta çoğu zaman lezzeti tam da bu noktada derinleşir. İçindeki doğal bileşenler yoğunlaşır, aroması daha belirgin hale gelir. Küf yoksa, ağır bir koku yoksa o domates hala mutfağın bir parçasıdır.
Sofrada sessizce fark yaratır
Salataya yakışmayabilir ama tencereye girince bambaşka bir hikaye yazar. Bir çorbanın tabanında, bir sosun içinde ya da menemenin kalbinde en güzel lezzeti verir. Kolay ezilir, çabuk pişer, yemeğin ruhunu toparlar. “Bu yemeğin tadı neden bu kadar güzel?” sorusunun cevabı çoğu zaman o yumuşamış domatestir.
Cilde, eve, hayata dokunur
Bu domates sadece yemek için değil. Ezilip doğal bir maske haline getirildiğinde cildi ferahlatır. Mutfakta ya da lavaboda elde kalan hafif lekelerde işe yarar. Kimyasal değil, aceleci değil… Evde, elde olanla yapılan küçük ama etkili çözümlerden biridir.
Toprağa dönünce de kıymetli
Artık yenemeyecek durumdaysa bile tamamen değersiz değildir. Toprağa karışır, kompost olur, çekirdeği filizlenir. Bir domatesin yolculuğu çöpte bitmek zorunda değil. Bazen bir saksıda yeniden başlar.
Asıl mesele domates değil, bakış açısı
Yumuşamış bir domates, aslında bize şunu hatırlatır: Her şey taze ve kusursuz olmak zorunda değil. Biraz dikkat, biraz niyetle değerlendirilen şeyler hem daha anlamlı hem daha bereketlidir. Çöpe atmadan önce durup bakmak, mutfakta atılan en insancıl adımlardan biridir.
Çünkü bazı domatesler çöpe değil, biraz ilgiye ihtiyaç duyar.
