Günümüz ebeveynleri, çocuklarının gelişimi için uyku düzeninden beslenmeye, ekran sınırından aktivitelere kadar her detayla titizlikle ilgileniyor. Bu koruyucu kurallar kuşkusuz çok kıymetli. Ancak "Çocuğumun mutlu olduğu her an yanındayım, onu hiç yalnız bırakmıyorum" söylemi, sanıldığı kadar masum ve faydalı olmayabilir. Uzmanlar, sürekli eşlik edilen çocukların ileride "duygusal felç" yaşayabileceği konusunda kritik uyarılarda bulunuyor.
Duygusal Kasların Gelişimi İçin "Zorlanma" Şart
Fiziksel kaslar dirençle nasıl gelişiyorsa, duygusal kaslar da zorlanarak gelişir. Bir çocuk sadece mutluluğunda değil; sıkıldığında, hayal kırıklığına uğradığında veya mutsuz olduğunda da kendiyle kalmayı deneyimlemelidir. Eğer ebeveyn, çocuk her zorlandığında hemen araya girip durumu "mutlu sonla" bağlamaya çalışırsa, çocuk kendi duygularını düzenleme becerisini asla öğrenemez.
Sürekli Eşlik Etmenin Gizli Tehlikesi
Sürekli bir yetişkinin gölgesinde ve desteğinde olan çocuk, zamanla kendi iç sesini duyamaz hale gelir. Tek başına oyun kuramaz, tek başına sakinleşemez ve yetişkinlik hayatında karşılaştığı en küçük olumsuzlukta başkasına bağımlı hale gelir. Sağlıklı ebeveynlik; çocuğu her an mutlu bir fanusta yaşatmak değil, ona her duyguya dayanabilme gücünü aşılamaktır.
Yanında Olmak mı, Müdahale Etmek mi?
Sağlıklı yaklaşım, çocuk zorlandığında onun adına sorunu çözmek veya duygusunu hemen değiştirmeye çalışmak değil; "Bu duygunun içinde senin yanındayım ama bu duygu senin ve sen bununla başa çıkabilirsin" mesajını verebilmektir. Çocuk, sıkıntıyla baş başa kaldığında yaratıcılığını ve çözüm üretme yeteneğini keşfeder.
Sonuç: Duygularına Dayanmayı Öğretin
Ebeveynin görevi bir "mutluluk mimarlığı" yapmak değil, hayatın tüm renklerine dayanıklı bireyler yetiştirmektir. Bırakın bazen canı sıkılsın, bırakın bazen kendi kendine ağlayıp sakinleşsin. Ona verebileceğiniz en büyük hediye, siz yanında yokken de kendi duygusal dünyasında ayakta kalabilme becerisidir.
