Sabahın erken saatlerinde mutfağa girildiğinde henüz hiçbir şey hazır değilken bile bir koku vardır ya… İşte o koku, çoğu zaman iç pilavdan gelir. Daha kapağı açılmadan kendini belli eden, sofraya geldiğinde ise herkesin tabağına ilk uzandığı o lezzet… Bayramın sessiz kahramanıdır aslında.
Her evin iç pilavı biraz farklıdır ama değişmeyen bir şey vardır: İlk kaşıktan sonra gelen o tanıdık his. Ne sadece pilavdır ne de sadece garnitür… İç pilav, bayram sofrasında başlı başına bir hikaye gibi durur.
HER KAŞIĞINDA AYRI BİR LEZZET VAR
İç pilavın cazibesi, içindeki malzemelerin birbiriyle kurduğu dengeden gelir. Hafif tatlı dokunuşu veren kuş üzümü, kavruldukça kokusu yayılan dolmalık fıstık ve baharatların o ince ayarı… Hepsi bir araya geldiğinde ortaya sıradan bir pilav değil, hafızalara kazınan bir tat çıkar.
Pirincin iyi hazırlanması ise işin en kritik noktasıdır. Önceden suda bekletilen pirinç, pişerken tane tane kalır ve o aranan kıvamı yakalar.
BAYRAM SOFRASINA YAKIŞAN İÇ PİLAV TARİFİ
Malzemeler:
- 2 su bardağı baldo pirinç
- 3 yemek kaşığı tereyağı
- 2 yemek kaşığı sıvı yağ
- 2 yemek kaşığı dolmalık fıstık
- 2 yemek kaşığı kuş üzümü
- 1 adet kuru soğan
- 3 su bardağı sıcak tavuk suyu (veya su)
- 1 çay kaşığı tarçın
- 1 çay kaşığı yenibahar
- Yarım çay kaşığı karabiber
- Tuz
EVDE YAPAN HERKES AYNI NOKTADA BULUŞUYOR
Önce pirinç yıkanır, biraz dinlendirilir… O sırada tencerede tereyağı erirken çıkan koku bile insanın iştahını kabartmaya yeter. Fıstıklar hafifçe renk alır, ardından soğan eklenir. Pirinç tencereye girdiği anda işte o klasik ses duyulur; kavrulmanın sesi…
Sonrasında kuş üzümü ve baharatlar eklenir. Sıcak su ilave edildiğinde mutfakta yayılan o koku artık sadece bir yemek kokusu değildir; bayramın geldiğini haber veren bir işarettir.
Kısık ateşte pişen pilav dinlendikçe kendini toparlar, tane tane dökülür hale gelir.
SOFRADA HERKESİN GÖZÜ ONDA OLACAK
İç pilav çoğu zaman “yan yemek” gibi görünse de sofraya geldiğinde durum değişir. Et yemeklerinin yanında servis edilir ama çoğu kişi önce pilava uzanır. Çünkü o dengeli tat, ne ağırdır ne de sıradan…
Bir tabağı bitirdikten sonra “biraz daha alayım” dedirten o hissin sebebi de tam olarak budur.
Bayram sofralarında yıllardır yerini koruyan iç pilav, sadece bir yemek değil; aynı masada buluşan insanların ortak lezzet hafızası olmaya devam ediyor.
Afiyet olsun…
