Girdap severler...

Demokrasiyle yönetilen hangi ülkeyi incelerseniz inceleyin.

Çoğunda muhalefet partilerinin, talip oldukları iktidara geldiklerinde neleri değiştireceklerini anlatarak seçmeni ikna etme çabası sergilediklerini görürsünüz.

Bizdeki durum ise tam tersi…

Yapılacak icraatlar yerine, şişirilen isimler üzerinden iktidar devşirme hevesinden başka bir şey yok.

***

CHP’nin girdabı Ekrem İmamoğlu…

Özgür Özel’in onu ve partisini saran yolsuzluk sarmalını savunmaktan, kafasını kaldırıp ülkeyi ve milleti düşündüğü bir saniyesi olmadı.

Peki diğer muhalefet partilerinin CHP’den bir farkı var mıydı?

***

Daha önce de çokça kez yaşandı.

Geçtiğimiz hafta Saadet Partisi Genel Başkanı Mahmut Arıkan’ın “Öyle bir Cumhurbaşkanı adayımız var ki, ismi duyulunca 86 milyon ‘oh be!’ diyecek” sözleriyle olduğu gibi yine bir işaret fişeği atıldı.

Ardından hemen Abdullah Gül ismi gündeme getirildi.

Bülent Arınç veya bir başkası “Abdullah Gül’ün yeniden Cumhurbaşkanı adayı olmak gibi bir niyeti yok” ifadeleriyle Gül’ün adını dolaşımdan kaldırdı.

***

Bu noktada da hep Ali Babacan devreye girdi.

Babacan, dün yaptığı “Nereye gitsem, ne yapsam, kiminle görüşsem insanlardan bir adaylık talebi duyuyorum” benzeri açıklamalarla kendisini sahneye çıkardı.

Gül mü, Babacan mı tartışmaları üzerinden gündem olma arayışıyla zaman harcandı.

***

Bildiğimiz kadarıyla bugüne kadar kimse “oh be” demedi.

O halde bu kısır döngü niçin defalarca tekrarlandı?

İnanın sayısını unuttuk.

Bir ismin tüketilmesinin ardından başka bir ismin gündeme konulmasından kim ne kazandı?

***

Şimdi durup düşünün…

Özgür Özel’in yolsuzu, arsızı, hırsızı savunmak adına oradan oraya koşuşturması CHP’ye ne kattı?

Parayı verenin düdüğü çaldığı anket şirketlerine bakarak değil, vicdanınızın sesini dinleyerek bu soruları cevaplayın.

Bıkmak, usanmak nedir bilmeden isimler etrafında dönüp duran bu siyaset, muhalefete ne kazandırdı?

***