Kazanım körlüğü...
Nice ocaklara ateş düşüren, anaların gözyaşını döken, trilyonlarca liranın güvenlik kaygılarıyla harcanmasına sebep olan terörün sona erdirilmesi için devlet zemininde yeni bir dönem başladı.
Türkiye’nin yaklaşık yarım asırdır mücadele ettiği bu beladan kurtulma hedefiyle başlatılan Terörsüz Türkiye sürecinde henüz yolun başında önemli eşikler aşıldı.
Örneğin terör örgütü PKK, örgütsel varlığını feshederek Türkiye’den tamamen çekildiğini açıkladı.
***
Mesele yalnızca güvenlik politikalarının konusu olmaktan çıkarılarak TBMM çatısı altında farklı siyasi partilerin katılımıyla ele alındı.
Millî Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu’nun raporu büyük bir uzlaşıyla kabul edildi.
Ardından 467 milletvekilinin desteğiyle yasal düzenlemelerin hayata geçirilmesi noktasında adım atıldı.
***
Türkiye’nin yıllardır terörle mücadelede elde ettiği tecrübenin siyasi irade ve toplumsal dayanışmayla taçlanmasının ardından Terörsüz Bölge hedefi gündeme geldi.
Komşumuz Suriye’de PKK/YPG yapılanmasının entegrasyonuna yönelik önemli adımlar atılırken, PKK’nın ana gövdesinin bulunduğu Irak’ta da dikkat çekici gelişmeler yaşandı.
PKK’nın Zap Kampı’ndan çekildiğini ve Metina bölgesindeki dört mağarayı boşalttığını duyurmasının ardından, Sincar’daki yapılanmanın Irak’a entegrasyonu ve bölgenin kontrolünün Irak güvenlik güçlerine devredildiği yönünde açıklamalar geldi.
***
Bu gelişmelerin Türkiye adına ne ifade ettiği ortadaydı.
Elde edilen bu sonuçlar, ülkenin geleceği açısından önemli kazanımlardı.
Peki bunları küçümsemek mümkün müydü?
***
Ne var ki bütün bu gelişmelere rağmen Terörsüz Türkiye hedefini tartışmaya açanlar, sürece itiraz edenler, hatta daha yolun başında başarısızlık ilan edenler vardı.
Elbette silahların gerçekten bırakılıp bırakılmadığının teyidini talep etmek, devletin güvenlik hassasiyetlerini hatırlatmak gerekliydi.
Ancak her şeye itiraz etmek başka, Türkiye’nin elde ettiği kazanımları gölgelemeye çalışmak başkaydı.
***
Yarım asırlık terör yükünün ortadan kaldırılmasına yönelik gelişmeler karşısında takınılan tavır, itirazların ardındaki siyasi hesapları gözler önüne seriyordu.
Türkiye’nin tehditleri bertaraf ederek güvenliğini sağlaması, enerjisini yalnızca kendi kalkınmasına harcaması kimin çıkarına aykırıydı?
Terörsüz Türkiye’ye yönelik her itirazı kötü niyetle açıklamak ne kadar yanlışsa, eleştirilerin de belli bir ölçüsünün olması gerektiği o kadar doğruydu.
***
Süreci ne körü körüne savunmak ne de peşinen önyargıyla karşılamak hem dünün hem de bugünün sağduyulu tutumuydu.
Atılan adımların toplumsal bütünleşmeyi sağlamak, milletimizin arasına bir daha nifak tohumları ekilmesini önlemek amacını taşıdığını görmemek için kör olmak lazımdı.
Buna rağmen Terörsüz Türkiye’nin 86 milyonun geleceğini ilgilendiren bir hedef olduğu gerçeğini gözlerden uzaklaştırmak amacıyla çırpınıp durdular.
***
Kiminin adı Müsavat’tı, kiminin adı Ümit’ti, kimin adı Yavuz’du.
Gözleri Türkiye’nin hanesine ne yazacağından ziyade kendi namlarına ne kazanacaklarına odaklananlar, sözde anketlerle coşup terörsüz bir Türkiye’nin taşıdığı anlamı görmek istemediler.
Ne diyelim, bazıları kazanımları görmek yerine kaybetmekten beslenmeyi tercih ettiler.
Türkiye’nin kazandığı her günü kendi siyasi hesaplarının kaybettiği gün olarak bildiler.
