Özel şikâyetler...
Genel başkan olduktan hemen sonraki Türkiye’yi karalama kampanyalarına, katıldığı Sosyalist Enternasyonal Konsey Toplantısı’nda kurduğu cümlelerle başladı.
İşe “Demokratik siyaseti güçlendirmeli, yükselen otoriterliğe karşı dayanışmayı artırmalıyız” cümlesiyle koyuldu.
O günden bu yana, yabancı devletlere ülkesini kötüleyen bir zihniyeti temsil ettiğini göstermekten hiç çekinmedi.
İcazetli bir siyaset anlayışının iliklerine kadar işlendiği gerçeğini duyurmak adına her yola başvurdu.
***
Ekrem İmamoğlu’nun yolsuzluk soruşturmaları kapsamında tutuklanıp cezaevine gönderilmesinin ardından ise vites yükseltti.
CHP’li belediyelerde patlayan skandalları perdelemek için başvurulan algı operasyonlarının bir ayağını, Türkiye’yi dünyaya şikâyet etmek üzerine oturttu.
Kimi zaman yabancı büyükelçilere Türkiye’nin iç meseleleri hakkında mektuplar, kimi zaman da yabancı gazetelere makaleler yazıldı.
Yabancı televizyonlara verilen demeçlerle uydurulan siyasi hikâyelere destek istenmesi cabasıydı.
***
Beklenen desteğe bir türlü ulaşılamayınca, Batı’nın ilgisini çekmek için farklı şeyler denedi.
Mesela Türkiye’ye karşıtlığının duyurulmasına aracı olan yabancı medya kuruluşlarını, medet umulan Batı’nın “sessiz kaldığını” dillendirmek amacıyla kullandı.
Bir yandan Türkiye’yi şikâyet ederken diğer yandan “Erdoğan’ın uluslararası toplumda Avrupa Birliği ülkelerinden hissetmesi gereken basıncın yüzde 10’unu bile hissettiğini ifade etsem yanlış olur” sözleriyle Batı’yı Batı’ya şikâyet etti.
Bu durum Özgür Özel’in düştüğü en tuhaf durumdu.
***
Böylece yabancı devletlere karşı Türkiye aleyhtarlığı yapacak kadar fütursuzlaşan Özel’in girdiği yolun çıkmaz sokak olduğunu fark ettiğini sananların yanıldıklarını anlaması uzun sürmedi.
Çünkü CHP’nin yabancı başkentlerden medet uman çizgiden dönmeye niyeti olmadığını bizzat Özel birbiri ardına kaleme aldığı makalelerle gösterdi.
“Yunan bile yapmaz” şeklinde yorumlara sebebiyet veren, Ankara’daki NATO Zirvesi öncesi İngiliz Financial Times gazetesi için kaleme aldığı şikâyet metni ne ilk ne de sondu.
Özel’in arşivi Batılı gazetelerin sütunlarını süsleyen özel şikâyetlerle dış vesayet arayışına girilen yazılarla doldu.
***
Meselenin muhalefet kisvesi altında ülkesine muhalefet eden bir zihniyetin sahnelenmesi olduğu çoktan anlaşıldı.
“Demokrasi” adı altında sergilenen sahneler, asıl amacın içeride çözülemeyen hesapları, dışarıdan destek arayışıyla kapatmaya çalışmaktan ibaret olduğunu gösterdi.
Her türlü alavere dalaverenin üzerini kapatmak için ülkesini hedef alarak gündem arayışına girmek yaşanan çürümenin en net fotoğrafı oldu.
Özel Batı’dan alkış beklerken siyaset anlayışıyla ne demokratik ne de milli bir yönü kaldığını gözler önüne sermekle kalamadı, her türlü iflasını duyurdu.
