Aklımdan geçenler, gönlüme düşenler (7)
Sosyal hayatta gördüklerimiz, yaşadıklarımız, tecrübe ettiklerimiz ve duygu ve düşünce süzgecimizden geçirdiklerimiz yine birikti.
Gördüklerimiz ve yaşadıklarımız üzerine sosyal medyada kaleme aldığımız yazılara gelen etkileşimler, yorumlar ve paylaşımlar gösteriyor ki bu yazılar, herkesin kendinden bir şeyler bulduğu bir seriye dönüştü.
Yedinci yazıya ulaşan serimizde bakalım, okuyanlar kendilerini ne derece bulacak? Eminim, “Ben kendimi bulamadım.” diyen olmayacaktır. Çünkü bunlar, hayatın doğal akışı içinde, insanlar arasındaki ilişkilerin seyrinde herkesin sık sık karşılaştığı manzaralardır.
***
ADAMLAR BİLİRİM
Osman Öztunç, “Üzerine Alanın” şarkısında,
“Beyler gördük, efendiler tanıdık.” diyor ya…
Etrafındaki adamların da, madamların da ciğerini biliyorsun…
Çürümüş, kokmuş bir ciğer bu.
Etrafa öyle ağır, öyle iğrenç bir koku yayıyorlar ki insanın nefesini kesiyor, burun direğini kırıyor resmen.
Bunların dost gibi görünmesi de, düşman gibi görünmesi de… Hepsi menfaati için.
Doğru cümle kuruyor gibi görünseler de, yalan cümle kursalar da… Hepsi dünyalık çıkar için kurulan bir dil tezgâhı…
Kutsal sıfatlardaki asalak gibiler…
Selam veriyorlar, “Ne koparırım?” diye; selam almıyorlar, “Nasıl çökerim?” diye.
Kucaktan kucağa geziyorlar; dünyalık menfaatleri için…
Kimseye karşı besledikleri gerçek bir sevgi, merhamet ve adalet duygusu yok.
Bu dünyadaki tek hedefleri şu: Herkes onları, menfaatlerini karşılayarak ve çıkarlarını gözeterek sevsin.
Seninle dost gibi ağlıyor, gülüyor, ekmek bölüşüyor gibi görünüyorlar; arkandan ise düşmanlarını oyundan düşürmemeye çalışıyorlar. Vazgeçemedikleri tek şey menfaat duygusu…
Bir de hep taşıdıkları bir korku var:
“Ya benim her şeyimi biliyorlarsa?”
Tam da “Ciğeri beş para etmez.” dedikleri tip…
Şahsiyetli insan omurgasından yoksundur; hayatlarının hiçbir aşamasında faziletli insan olmanın değerini ve sorumluluğunu taşımamışlar…
Arif Nihat Asya’nın tarif ettiği gibiler:
“Adamlar bilirim yamuk, eğri,
Adamlar bilirim maskara.
Adamlar bilirim elleri,
Eldivenlerinden kara.”
Kendi çevrelerinde kime sorsan böyle tanınırlar.
Ama kendilerine sorsan, dünyanın en dürüst, en akıllı, en şahsiyetli insanı yine kendileridir. Bu maskeyi de yüzlerinden hiç düşürmezler.
İnsan ne kadar çok arıyor değil mi?
Selam verip yanına oturduğunda huzur veren, seni en ağır eleştirisinde bile güvende hissettiren, özü doğru, sözü dosdoğru adamları…
Ne kadar da azalıyor değil mi bu insanlar?
Ama hayatın sınavı da bu…
Kimi sana huzur verir, kimi senden huzurunu alır.
Hz. Ali sanki asırlar öncesinden “Öyle bir zaman gelecek ki, afiyetin (huzurun/sağlığın) onda dokuzu insanlardan kaçınmakla, kalan biri ise susmakla olacak” diyerek, bugüne mesaj vermiş.
Huzur veren azlara selam olsun.
Huzur bozan çokların yolu dikenle dolsun…
3 Ağustos 2026
KİŞİYE GÖRE KÖRLÜK VE SAĞIRLIK KARAKTERİ
Toplumda huzuru, adaleti ve güveni bozan en önemli konulardan biri, kişiye göre değiştirdiğimiz davranışlarımız ve yaklaşımlarımızdır. Siyasi ve kurumsal mücadelelerde, komşuluk ilişkilerinde, bireysel dostluklarda ve arkadaşlıklarda hep böyle değil miyiz?
Sana uzak olan biri bir konuda suç işlediğinde linç ediyoruz; aynı suçu sana yakın olan biri işlediğinde ise ya “gül geç” yapıyoruz, ya görmezden geliyoruz ya da kayıtsız kalıyoruz.
Bunun adı, kendimize konfor alanı yaratmak ve menfaat gözetmektir.
Bu hastalık yahut karakter sistemi hepimizde var…
Kiminde az, kiminde çok…
Aynı konuda kişiye göre değiştirdiğimiz davranışlarımız toplum içinde bir salgın hastalık hâline gelmişken, adalet de her zaman kör topal vaziyette kalacaktır.
Haram-helal etiketlemesi kişiye göre değişiyorsa…
Kötü alışkanlıkları dillendirmek kişiye göre farklılık gösteriyorsa…
Dilin ürettikleri, kulağın duydukları, gözün gördükleri karşısında kişiye göre farklı bir sağırlık ve körlük oluşuyorsa…
Konforuna ve menfaatine göre dostluk, arkadaşlık ve diyalog kuruyorsan, orada ahlaki ilişkiler oluşturman mümkün değildir. O atmosferde gerçek dostluk, arkadaşlık, vefa, dayanışma, adalet ve güven asla hâkim olmaz.
Allah, konforuna ve menfaatine göre davrananlardan bizi korusun…
Bizi de konforuna ve menfaatine göre davranmaktan uzak eylesin…
Şimdi herkesin etrafına, davranışlarına, ilişkilerine bir bakma zamanıdır…
Bir bak etrafına!
Ne gördün?
İşte o gördüğün, senin gerçeğindir…
Geçtin mi karakter sınavını?
Yoksa kaldın mı?
6 Eylül 2026
VEFA VEFA(T) ETTİ
Vefa, yaşatmanın adı; Vefa(T), yaşamın son duyurusudur.
Yaşam boyunca ne çok arıyoruz, değil mi “Vefa” denen kavramı?
Yan yana gelindiğinde hep muhabbetler, sohbetler, serzenişler, sitemler, dert yanmalar:
Vefanın dostluklar, arkadaşlıklar arasında Vefa(T) ettiğine dair…
Öyle ki vefasız olan da dert yanıyor, vefa bekleyen de, vefayı yaşatmak isteyen de…
Vefa; gördüğün saygıyı, sevgiyi, iyiliği, güzel bir davranışı, sahip çıkılmayı, değer görmeyi karşında hak edene yansıtmak; onun duygu ve düşüncelerine temas edecek şekilde yaşatmaktır. Vefa, sevmek-sevilmek arasındaki güçlü gönül iletişiminin adıdır.
Günümüzde ise bu değerler, öksüz ve yetim kalmanın ıstırabında, hüznün girdabındadır.
“Meğer vefa, İstanbul’da bir semt adıymış sadece.” sözleri dillere pelesenk olmuş vaziyette…
Çukurdan çıkardığın, “Ben zaten hep bulutlar üzerinde yürüyordum.” diyor.
El uzattığın, “Ben oldum.” diyor.
Yol açtığın, “Ben zaten yola çoktan çıkmıştım.” diyor…
İyilik yaptığın, “Ne zaman yaptın?” diyor.
Çok sevdiğin, “Sevmeseydin.” diyor.
Çok güvendiğin, “Güvenmeseydin.” diyor.
Her şeyini çok düşündüğün, “Düşünmeseydin.” diyor.
Önceliğin ettiğin, “Etmeseydin.” diyor…
Senin yaşattığın değer yargılarının zerresini yaşatmıyor.
Üstelik can çekiştiriyor.
Vefa işte, o an “Vefa(T) ediyor…” Başımız sağ olsun…
Gönüller mezarlığında tabut hazır, selası okunuyor ve ahde vefanın üzerine de orada toprak atılıyor.
Şeyh Sadi Şirazi diyor ya:
“Vefa denilen şey ya esasen bu âlemde yoktur,
kuru bir adı vardır yahut bu zamanlarda vefa eden kimse yoktur.”
“Vefamız pazara kadar değil, mezara kadar.” diyenler, ilk pazarda kayboldular…
Geri dönen olursa da artık müsait değilim…
24 Eylül 2026
BENDE KALSIN O ŞARKI…
O şarkı…
Tesadüfen önüme düşmüştü. Oradan da direkt yüreğime… Sanki yüreğim, çölde su arar gibi böyle bir şarkıyı arıyormuş.
Bir klip eşliğinde izleyip dinlediğimde beni çok derinden etkilemişti.
O şarkı âdeta nefesimi daraltmış, yüreğimde fırtınalar koparmıştı.
Kurak toprağa yağan ilk yağmur gibiydi…
Önce usul usul, damla damla düşen; sonra şiddetini artırarak toprağın derinliklerine işleyen bir yağmur…
Yüreğimle gözlerim arasında sessiz bir yolculuktu bu…
O şarkıyı dinlerken hatıralar, anılar bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçip gidiyordu.
Yaşamla ölüm arasında yaşanan eksilmeler…
Her doğan ölüyor.
Hayatın değişmez gerçeği…
Bir varsın, bir yoksun…
Yaşanmışlıklar yahut yaşayamadıkların, bir hüzün pınarı gibi hafızanın derinliklerinden süzülüp akıyor…
Şarkı, her bir sözünde sana bunları yeniden sorgulatıyor; geçmişinle, yaşadıklarınla ve yaşayamadıklarınla yüzleştiriyor.
Sonunda ise insanı, bütün cevapların tükendiği o yerde, çaresizlikle baş başa bırakıyor…
Bir ömür, bir şarkıda sorgulanır mı?
Böyle bir şarkı işte o…
Bu şarkı zevk vermiyor, eğlence yaşatmıyor sana…
Belki de ıstırap yaşatıyor.
Ruhunu daraltıyor.
Kalbindeki hüznü bir madenci gibi açığa çıkarıyor.
Belki de Soma’da göçük altında hayatını kaybeden madencinin çocuğunun, babasının tabutu başındaki hüzünlü bakışı, gözyaşlarını kalbine akıttığı o hâli, bu duyguyu tarif edebilir.
Zaten şarkıya yapılan klipte de hayatımızın bir parçası olan eksilmeleri tüm hüznüyle anlatıyordu.
Diyor ya merhum şair Necip Fazıl:
“Gideriz nur yolu izde gideriz
Taş bağırda sular dizde gideriz
Bir gün akşam olur biz de gideriz
Kalır dudaklarda şarkımız bizim…”
O şarkı hangi şarkı mı?
Bende kalsın o şarkı…
Yarattığı tüm hüznüyle…
4 Ekim 2026
ROLÜNÜ OYNAYANLAR, KUSMUĞUNU SAÇANLAR
Bazı sanatçılar vardır; gerçek hayatta bambaşka bir kişiliğe ve karaktere sahipken, oynadıkları filmlerde senaryonun gereğine göre kimi zaman bir hırsız, kimi zaman bir mafya babası, komik bir karakter, uyuşturucu ya da alkol müptelası, iyi bir aile babası veya annesi, dindar biri, farklı bir ideolojinin savunucusu ya da son derece radikal bir kimlikle karşımıza çıkarlar. Öyle ki kimi senaryolarda gerçek hayatta iyi olanı kötü, kötü olanıysa iyi olarak görürüz. Hatta onları hiç alışık olmadığımız bir rolde gördüğümüzde “Bak, şu sanatçı hangi rolde oynuyor!” diyerek şaşkınlığımızı dile getiririz. Rolünü başarıyla oynadığında ise bu kez “O rolünü ne güzel oynadı be!” diyerek övgüler düzeriz.
Gerçek hayatta da benzer şaşkınlıklar yaratan insanlarla sık sık karşılaşırız. Olduğundan başka görünmeye çalışan, toplumsal ilişkilerinde adeta rolden role giren bu insanlar, kimi zaman filmlerde rol yapan sanatçılara bile taş çıkartırlar.
Dürüst değildir ama dürüst gibi davranır…
Sadık değildir ama sadık gibi davranır…
Dost değildir ama dost gibi davranır…
Vefalı değildir ama vefalı gibi davranır…
Hep kendisinde olmayanı oynar.
Dili başka, içi başkadır.
Bazıları, gerçek yüzü ortaya çıkmadan oyununu başarıyla sürdürür. Bazılarıysa sahne arkasındaki gerçek yüzü çoktan deşifre olduğu hâlde “Kimse benim gerçek yüzümü bilmiyor” düşüncesine kapılarak artık gına getiren rolünü oynamaya devam eder.
Menfaatleri uğruna insanları kandırmak, aldatmak ve istismar etmek için kendini rolüne öylesine kaptırır ki her defasında dozunu biraz daha artırır. Tipine, şekline, şemailine, karakterine ve ahlakına bakmadan rolünün dozajını yükseltir… Oysa artık yüzündeki maske çatlamış, sahte kimliği silikon patlağına dönüşmüştür.
Nicelerini gördük… Niceleri, artık oynadıkları rolle bile bıkkınlık veriyor.
Şairin “Geceler vardır, uykuyla geçer, sarhoş kusmuklarıyla lekelenir” dizelerinde dile getirdiği gibi; en mübarek günleri bile kusmuklarıyla kirletenleri, en dokunulmaz bildiğimiz değerlerimize kusmuk döktüklerini ve kokuşmuş dillerini uzattıklarını bildiğimiz hâlde sahte sadakat rolünü oynamayı sürdürenleri…
Hiç unutamam…
Hastalarına şefkat eli uzattığım, acı günlerinde omuz verip tabutlarını taşıdığım niceleri bile o kusmuktan yayılan zehirle zehirlenmiştir. Geriye ne mi bıraktılar?
Sadece utanç…
“Şerefe!” derken kaybedilen şerefler…
Rolüne kendini fazla kaptıranlar!
Sizde olmayanı oynamayı artık bırakın. Yeter! Kalksın artık perde; oynadığınız oyunun son sahnesi çoktan sona erdi.
Oyun bitti!
Deşifre oldunuz.
Sağır sultanlar duydu, körler gördü her şeyi…
Artık saklanacak hiçbir şey kalmadı…
Şimdi maskelerinizi çıkarın ve gerçek kimliğinizle yüzleşin. Çünkü ne kadar ustalıkla oynarsanız oynayın, hiçbir rol sonsuza kadar sürmez.
Çevrenizde filmlerdeki sanatçılar gibi rolden role girenler varsa, Şafak Sezer’e söyleyin de “Kolpaçino” serisinde size de bir rol versin. Madem bu kadar mahirsiniz, gidin, kabiliyetlerinizi orada sergileyin! Gerçek hayattaki rolünüz iğrendiriyor. Belki film olduğu için oynadığınız rolleriniz alkış alır.
Kutsallarımızdan uzak durun!
Değerlerimizin üzerine kusmuklarınızı, içinizdeki irinleri dökmeyin!
24 Ekim 2026
TANINIYOR, BİLİNİYOR, GÖRÜLÜYOR, DUYULUYORSUNUZ!
Toplumda bazılarına bakıyorum, takip ediyorum, inceliyorum.
Onlardaki özgüven kimsede yok.
Bu tiplere gerçekten hayranım!
Adamların her yanı tel tel dökülüyor.
Zerre kadar ahlaki vasıfları yok, hiçbir konuda güvenilir değiller…
Kendilerini seven bir kişi bile yok; tam anlamıyla birer nefret objesi olmuşlar.
Ama nasıl bir özgüvense artık, kendilerinden başka kimseyi beğenmiyorlar!
Herkese akıl dağıtıyorlar, herkesi küçümsüyorlar, millete ahlak dersi vermeye kalkıyorlar.
İnsanlık adına hiçbir kutsalları yok.
Tek kutsalları ise kendi menfaatleri…
Selam veriyorlarsa menfaatleri için, selam almıyorlarsa yine menfaatleri için…
Ne iyilik yaparsan yap, her iyiliği sıfırlayan bir karakterleri var…
Şeytan bunlarla rekabette soluk soluğa kalır, kimi zaman şeytana “pes” çektirirler.
Çoğu zaman şeytanın bile akıl edemediklerini bunlar bulur ve insanlar üzerinde uygular.
Tam da Mehmet Âkif Ersoy’a atfedilen şu dizelerde tarif edilen insan modeli gibiler:
“Aldanma insanların samimiyetine!
Menfaatleri gelir her şeyden önce.
Vaad etmeseydi Allah cenneti,
O’na bile etmezlerdi secde.”
Tanınmıyoruz sanıyorlar!
Bilmiyorlar sanıyorlar!
Görmüyorlar sanıyorlar!
Duymuyorlar sanıyorlar!
Oysa yanılıyorlar.
Herkes biliyor, duyuyor, görüyor.
Kimileri bu modellerin çirkefliğinden, ahlaksızlıkta sınır tanımamalarından korkuyor.
Kimileri sabır sarmalında…
Kimileri de “Allah’ından bulsun.” boş vermişliğinde…
Bunlardaki böylesine aşırı özgüven, ancak psikolojik bir rahatsızlıkla açıklanabilir. Aksi hâlde, kendi yaptıklarını ve nasıl bir insan olduklarını bilen birilerinin bu denli özgüvenli ve dengesiz davranışlar sergilemesi mümkün müdür?
Vallahi mümkün değil, billahi değil.
Kendini bilen ürker, kendini bilen durgunlaşır; kendini bilen, herkesin karşısında haddini bilir. Aksi yönde davranıyorsa orada bir kendini bilmeme hâli vardır.
Toplumda bu tür insanların pişkinliği, yüzsüzlüğü, tedavi gerektiren hastalıklı hâlleri ve günün her anı menfaat peşinde koşan canavarlıkları karşısında kendinizi koruyun.
Ahmet Hamdi Tanpınar, “Fakat insan bozuldu mu, bunun çaresi yoktur.” derken belki de tam olarak bu durumu kastediyordu.
17 Kasım 2026