Hellim peynir değildir!
“Ülkü Ocakları Dergisi” yerini “Ülkü Ocakları Vakfına” yeni yeni bırakıyordu. Vakıflaşmak idari ve mali açıdan önemliydi ama en önemlisi artık genç ülkücü kadınlar teşkilat yapısında, yavaş yavaş olsa da daha etkin yer alıyordu. Ocağımız, çok önemli bir organizasyon kararı almış, bu organizasyonda Asenalara da ciddi görevler vermişlerdi. Asena birim başkanımız Aybüke cesur ve kararlı bir teşkilatçıydı, çok da heyecanlanmıştı. Hemen hemen her gün okul çıkışında buluşuyor, toplantı yapıyor, rapor alıyordu.
Organizasyon çok büyüktü. Devasa bir konferans yapılacaktı. İl merkezinden yoğun bir katılım bekleniyordu, ilçelerden de onlarca otobüs gelecekti. Toros dağlarının en ücra köylerinden bile katılım olacaktı. Toros dağlarının yiğitleri şehre iniyor, “Geliyor” sesi Toros Dağlarında fısıltıyla yankılanıyordu çünkü “TOROS” geliyordu.
Kıbrıs Türklerinin efsane sesi, Türk Mukavemet Teşkilatı kahramanı “Toros kod adlı” merhum Rauf Denktaş bey konferans verecekti. Konu “Kıbrıs.”
Heyecanımız çok büyük yükümüz ağırdı. Toplantılar çoğaldıkça eve dönüşlerimiz gecikmeye başladı. Konferansa bir hafta kala bir Cuma günü eve iki saat geç gitmiştim. Saat 15 civarıydı. Evde rahmetli annemin misafirleri vardı. Annemin yüzünde biraz endişe, biraz öfke, biraz da mahcubiyet vardı. Evde misafir vardı ama evin kızı yoktu evde. Annem üzülmesin diye arkadaşlarına bir açıklama yapmam gerektiğini hissettim. “ Arkadaşlarla buluştuk, işimiz var biraz, toplantı uzun sürdü, Denktaş geliyor” dedim.
Münevver teyze, annemin arkadaşıydı, 47- 48 yaşlarındaydı. Bizden küçük iki kızı vardı. Kocası demir yollarında çalışırdı. Denktaş geliyor sözünü duyunca elindeki bardak titremeye başladı, yanındaki sehpaya bıraktı, ayağa kalktı, gözleri doldu. “Sende orada görevli misin kızım benim” diyerek boynuma sarıldı. Oturunca, “Karışmayın kızıma şimdi onlar lazım” dedi ve sustu. Bir yudum çay içip bizden 2 yaş küçük olan kızını göstererek “Bunu da götürün Ocağınıza” dedi. Konuşurken bazen şivesi kayardı, bayılırdım onu dinlemeye. Evinde süt mayalar “HELLİM” yapardı. Arkadaşlarına giderken de hediye olarak götürürdü. Hellim Peyniri diyene kızardı.
“Hellim peynir değildir, hellim hellimdir!”
Münevver teyze aslen Kıbrıslıydı. 1964 yılının Mart ayında “Göçmüşlerdi Ana vatana !” Anlatmaya başladı. “Biz aslen Lefkoşalıyız, Tahtakale mahallesinde yaşardık. 1960 yılında Kıbrıs Cumhuriyeti kuruldu. İngilizler geldi. Rumlarla eşit olacaktık. İngiliz, Yunan ve Ana Vatan garantör olacaktı. Türk askerleri Kıbrıs’a geldiğinde derin bir nefes almıştık, çok heyecanlıydık, barış olacaktı. Ama bir Piskopos vardı Rumların başında adı Makarios’tu. Rahat durmadı Makarios, bir de EOKA’sı vardı katil sürüsü baş belası. Bunlar rahat durmadılar. Sene 1963’ün Aralık ayıydı. ‘O Aralık gecesi tam da Noel başlayacaktı. Bizim mahallede Ermu caddesi vardı. O gece, o caddeye Rum polisi nöbet tutmuş arabaları durduruyormuş. Biz çocuktuk ama fısıltıları ve havadaki gerginliği duyabiliyorduk. Aslında Rumlar yanlarında Türk Polisi olmadan Türklere kimlik soramazlar arama yapamazlarmış. Lefkoşeli bir tanıdığımız vardı ismi Zeki Halil amca, hanımı da Şenay ablaydı. Üç çocukları vardı. Zeki Halil amca taksi sürerdi. Ermu caddesinde Rum Polisi çevirmiş taksiyi, yanında da Cemâliye Emirali varmış. Rum polisi arama yapmaya kalkınca tartışmışlar Rumlar makineli tüfekle taramışlar ikisini de. Oracıkta şehit olmuş ikisi de.
Üç gün sonrada askeri doktor Nihat İlhan beyin Kumsal mahallesindeki evini basmışlardı. Eşi Mürüvvet hanımla üç körpe çocuğunu banyoda öldürmüşlerdi. Kanlı Noel böyle başladı. Ermu caddesindeki silah sesleri hala kulağımdadır. Bizi yerimizden ettiler, birkaç ay sonra da Ana Vatan’a göçtük.
Makarios’un adamları, Noel katliamını da Kumsal baskınını da sadece biz Türk olduğumuz için yaptılar” dedi.
Sonra bana bakarak, “Bu çocuklar Ocağa gitsinler, gitsinler ki Milletlerini bilsinler, korusunlar. Devletlerini koruyup yüceltsinler, bir daha ne Kıbrıs’ta ne de Türkiye’de Bayrağımıza kurşun sıkılmasın, aferin kızlarıma” dedi.
Biz Türkiye’de yaşayan seksen altı milyonluk kocaman bir milletiz. Bizim vatanımızın dışında da yaşayan Türkler var. Onların da devletleri var.
Kıbrıs Türk Devleti de 15 Kasım 1983 tarihinde “Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti” adıyla kuruldu. Bu gün Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin 43. kuruluş yıl dönümü. Kutlu olsun.
Hani diyor ya Yunus Emre: “Gelin tanış olalım, işi kolay kılalım...”
Aslında Türk Devletler Teşkilatı da tanımak, tanış olmak, işi kolay kılmak için kuruldu. Kıbrıs Türk Cumhuriyeti de bu teşkilata “Gözlemci üye” olarak katılıyor. Kıbrıs’ın yakın tarihini, eminim ki teşkilat üyelerinin tamamı biliyordur.
Hellim peynir değildir, hellim hellimdir! Kıbrıs Türk’tür! Kıbrıs, Doğu Akdeniz’in incisidir! Mavi Vatanımızın kalbidir!
Kıbrıslı Türklerin Devleti Kıbrıs Türk Cumhuriyetidir. Türk devletlerine düşen ise bir an önce Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ni resmi olarak “TANIMAKTIR.” Ancak bu şekilde işi kolay kılarız. Unutmayın ki; “Tek elin şamadası çıkmaz be annem.”
Yaşasın Kıbrıs Türk Cumhuriyeti. Ne mutlu Türk’üm diyene!
